Verslag Project: Ronde van Vlaanderen

april 8, 2007

Ik ging, zoals je eerder hier kon lezen, zonder enige training de 140 km van de Ronde van Vlaanderen voor wielertoeristen rijden. Zaterdagmorgen was het zover. Het leek een vrij zonnige dag te worden, dus korte broek en korte mouwen konden volstaan. Ik zou het me later nog gaan beklagen.

De eerste kilometers waren zonder hellingen, en alles ging relatief vlot, of toch al beter dan ik had verwacht. De hartslag bleef binnen de perken, en het ronddraaien van de pedalen ging heel soepel. De eerste hellingen waren dan ook niet opmerkelijk moeilijk. Het viel me wel op dat ze zwaarder aanvoelden dan vorige jaren, wanneer ik op zijn minst een beetje voorbereid was, maar afgaande op de eerste hindernissen leek de uitdaging nog wel te doen. Mijn gezellen reden wel sneller naar boven, en wachtten steeds ergens na de hellingen.

De eerste en meteen ook de langste kasseistrook, in Mater, verliep opnieuw beduidend trager dan ik gewend was, maar ik kon nog wel een aanvaardbaar tempo aanhouden. Andere jaren maakte ik op de kasseien het verschil met mijn maten, maar dat zat er nu niet in, zeker niet met een zadelpijn die al vrij snel opdaagde. Dat komt ervan natuurlijk als je het niet meer gewend bent. De kasseien zouden dus een ware marteling gaan worden.

De Oude Kwaremont, een helling die ik in normale omstandigheden graag oprijd door de kasseien waar je vrij snel kan op blijven dokkeren, werd een eerste pijnlijk punt. Traag maar zeker kwam ik boven, maar ik had al door dat het niet veel zwaarder moest worden. Dan kwam de Paterberg, een van de steilste uit de reeks. Het gootje was vrij, dus heb ik daar gebruik van gemaakt, maar omdat ik zo traag ging raakte ik uit evenwicht bij het raken van een struik. Geparkeerd dus. Voor het eerst voet aan grond op een Vlaamse helling. In het Baskenland ben ik al eens eerder gestopt in het midden van een klim, maar toen had ik al een voorsprong en heb ik de anderen er nog afgesprint. Deze keer waren er geen excuses.

Kortekeer en Steenbeekdries volgden, en ik raakte terug boven, maar dan wel heel traag. Dan kwam de Taaienberg, en was ik weer te zwak om de top in 1 keer te bereiken. Een geluk dat de Koppenberg er niet bij was dit jaar. We waren nu voorbij halfweg, maar het beste was er al een tijdje af. Het begon ook frisser te worden omdat ik niet trapte in afdalingen (pijnlijk achterste) en de wind vrij koud aanvoelde. Na de Taaienberg heb ik gezegd dat men niet meer op mij moest wachten. Ik zou het wel op mijn eentje proberen, en als het echt niet meer ging konden ze me nog wel oppikken als ze al gefinished waren.

In feite valt er weinig te zeggen over de meeste hellingen. Ik raakte op mijn lichtste versnelling telkens boven, maar kwam duidelijk kracht tekort. Ik kwam geen enkele keer in ademnood, en in de afdalingen kwam mijn hartslag vrij snel in de recuperatiezone, maar beterschap kwam er niet. Het was nog meer dan 50 km en ik was al doodop toen ik een bordje richting Ninove (start en finish) zag, dat op slechts 20 km lag. Een dilemma dus: doorrijden en serieus afzien, of met de figuurlijke staart tussen de benen afdruipen. Ik heb al eerder een inzinking gehad tijdens een lange heuvelachtige tocht tijdens mijn studententijd (nogal logisch feitelijk), dus de verleiding was groot, want toen kwam ik nauwelijks nog vooruit, laat staan dat ik een kasseihelling nog op zou geraakt zijn.

Ik ben toch maar doorgereden, want opgeven stond nog niet in mijn woordenboek, en dat wou ik zo nog even houden. De kasseien van de Haaghoek, waar ik traditioneel de strijd tussen mij en mijn maten deed losbreken, waren nog nooit zo lang. Ook Jeroen, de grote rivaal, kon achteraf beamen dat hij nooit had gemerkt dat die zo lang duurden, want normaal moest hij er altijd veel sneller over om de achterstand op mij te beperken. Nu zag ik het eens van de andere kant, wat me vrij weinig kon bekoren.

De gehele finale duurde deze keer ook veel langer, maar ik raakte nog wel overal boven zonder afstappen, wat mijn enige doel nog was voor de rit. De Muur en de Bosberg zouden de laatste obstakels worden, en in Geraardsbergen was het dan zover. Klik, uit de pedalen, maar niet door mijn zwakte deze keer. Niemand kon rijden want het was gewoon aanschuiven op de kasseien. Na de eerste of de tweede bocht kon ik terug op de fiets, en heb ik me nog eens schrap gezet en versneld, wat lukte. Op de Bosberg was ik dat ook van plan, maar na 100 meter heb ik maar wijselijk teruggeschakeld. De laatste 12 km naar de streep waren dan nog slechts een formaliteit. Moe maar zeer voldaan bereikte ik uiteindelijk de streep, zij het met een belachelijk laag gemiddelde.

Conclusie: de boel uitrijden is me dan toch nog gelukt, hoewel ik het rond halfweg echt niet meer zag zitten. Dat kwam door het tot 2 keer toe moeten afstappen op een kasseihelling, vooral door het gebrek aan kracht, wat normaal mijn sterkste punt is. Met een heel minieme voorbereiding ben ik ervan overtuigd dat ik wel overal bovenraak en op de kasseistroken misschien zelfs de anderen pijn kan doen. Maar het is het niet waard om dit nog eens uit te testen. Zonder trainen begin ik er niet meer aan, al is het maar om de zadel- en kniepijn te vermijden. En arm- en beenstukken ga ik tegen dan ook eens kopen, want de frisse wind op mijn linkerknie was soms nog meer afzien dan het klimmen.

Uiteindelijk is het wel een goede ervaring, en een mooie indicatie van het nut van training. Volgend jaar gaan we terug voor de volledige versie, en als het van mij afhangt ook Parijs-Roubaix. Dit jaar is voor mij maar pas begonnen, maar Tilff-Bastogne-Tilff lijkt me wel wat. Maar eerst toch nog een beetje rondfietsen in de buurt, want ik wil op zijn minst kunnen volgen tot de finale, en als het even kan eraan meedoen.

Advertenties

Project: Ronde Van Vlaanderen

april 3, 2007

Zondag komt Vlaanderens Mooiste eraan voor de profs, terwijl op zaterdag de wielertoeristen deze koers mogen rijden. Aangezien ik verre van een prof ben, wordt zaterdag mijn dagje uit met de fiets. Wat het voor mij extra speciaal maakt, is dat het mijn eerste tocht zal zijn dit jaar. We kiezen wel slechts voor de 140 km, want voor de volledige ben zelfs ik niet zot genoeg om er zomaar aan te beginnen. Tenzij het goed meevalt en ik ooit nog eens mijn grenzen wil aftasten.

Ik zal even uitleggen vanwaar dit plan komt. Ik heb op een korte rit van en naar de frituur na (hoop en al 3 km) nog niet op de fiets gezeten dit jaar en was oorspronkelijk dan ook van plan om te passen voor de Ronde. Enkele weken geleden echter begon ik mails te krijgen van fietsmakkers die vroegen wie er allemaal mee zou doen, waarbij ze niet onvermeld lieten dat ze totaal niet in vorm waren, en dat zij zeker niet de anderen eraf gingen rijden. Intussen weet ik wel beter dan hen zomaar te geloven, maar omdat ik niet vies ben van een uitdaging besloot ik zelf ook maar in te pikken. Met als verschil dat ik wel van plan ben hen eraf te rijden, als ik ook maar de kleinste kans zie. Mijn probleem wordt erbij blijven tot de Muur en de Bosberg. Al kan ik me toch niet inhouden op de kasseien van de Haaghoek, dus de kans dat ik me daar al opblaas is niet onbestaande.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat ik meerijd, anders zou ik het niet zo meteen wagen. In 2003 reden we de 140 km (met enkele extra hellingen uit de volledige versie die niet aangedaan werden erbij 175 km) zonder problemen, en in 2004 volgde dan de volledige rit, die toen 280 km bedraagde. Aan het eind van die rit volgde zelfs nog 30 km koers tegen Jeroen, die slechts 1000 km op voorhand had kunnen trainen, en hij won dan nog ook. In 2005 volgde door ziekte en blessures slechts een halve Ronde, waar we beiden met krampen te maken hadden, maar deze keer kon ik op de Bosberg het verschil maken om eindelijk mijn rivaal te kloppen. 2006 werd overgeslagen wegens thesis en alweer gebrek aan vorm door ziekte.

Tijdens deze tochten heb ik nooit moeten afstappen, ook niet op de gevreesde Koppenberg (die er dit jaar spijtig genoeg niet bij is), ondanks de ophoping van collega’s die worstelen met de zwaartekracht. Mijn klimtalent (al zeg ik het zelf) zal nog goed van pas komen deze keer. Ik hoop ook dat het klopt dat je met de jaren sterker wordt, want ik ben nog maar 23, en kan alle extra’s goed gebruiken. Door mijn rivaal word ik alvast beschouwd als machtsmens na een doortocht in de Pyreneeën in 2002, waar alles voor mij begonnen is, met voorhistorische fiets en bijbehorende verzetten (een Moser uit de jaren ’70 of ’80). Ik hoop dat hij gelijk heeft.

Nu zijn we dus aanbeland in 2007 en wordt het terug de halve versie. Sinds ik mijn plannetje heb opgevat kwam de goesting om te fietsen weer helemaal naar boven, en met het goede weer heb ik me nog serieus moeten inhouden, want ik wil echt wel weten wat het geeft zonder enige vorm van training (ook niet joggen of iets dergelijks), kwestie van eens duidelijk te merken welk verschil het maakt. Ik zal het me zaterdag nog wel beklagen, maar zondag wordt het dan des te meer genieten in de zetel, terwijl de echte mannen laten zien hoe het moet. Ik tip trouwens op Boonen, met Bettini, Ballan en Gilbert als outsiders.

Volgend jaar volgt hopelijk weer een volledige Ronde, en als het aan mij ligt breien we er nog een vervolg aan met Parijs-Roubaix, die slechts om de 2 jaar kan worden gereden. Om allerlei redenen is het daar nog niet van gekomen, hoewel ik er in 2004 wel klaar voor was. De aankomst in de bekende piste moet een onbeschrijfelijk gevoel geven, dat ik zeker minstens één keer wil meemaken, zelfs al betekent dat dat ik 260 km moet afleggen waarvan 60 km kasseien. Maar first things first. Op naar de Ronde Van Vlaanderen!


ProTour prono

maart 2, 2007

Lang geleden dat ik nog eens iets gepost heb. Daar komt nu verandering in. Vanaf morgen begint het wielerseizoen ook in Vlaanderen en dan zal ik wel meer daar iets over schrijven.

Wie de koers een beetje volgt heeft al snel een mening over welke renners sterk gaan presteren en welke niet. Die mensen raad ik aan om net als mij mee te doen aan pronostieken op het internet. Aan Megabike en dergelijke doe ik niet mee omdat het ten eerste geld kost en ten tweede de selectieprocedure me te strikt is zodat ik nooit volledig achter een ploeg kan staan (hoewel dat intussen veranderd kan zijn, het is al even geleden).

Dat gaat in ieder geval wel met de ProTour Prono op Wielertoerist.be. Gewoon even registreren op de site, een ploeg aanmaken en hop, je doet mee met alle wedstrijden uit de ProTour (voor zover die allemaal doorgaan, maar ik denk van wel). Het systeem zit heel sterk in mekaar. Je bent verplicht om enkele jonge renners te selecteren, enkele opkomende talenten, maximum 4 toprenners en nog een hoop anderen, om zo tot een totaal van 30 te komen. Net zoals de echte ProTourploegen dus feitelijk. Vorig jaar werd ik eindwinnaar van deze prono, dit jaar gaan we er dus opnieuw voor. Enkele vrienden willen me al uitdagen, en hoe meer zielen hoe meer vreugd, dus kom maar op. (mijn ploeg heet The Black Adders)

Nog een pronostiek waar ik, sinds dit jaar, aan meedoe is Wielerprono.be. Je moet 12 renners selecteren op basis van een puntensysteem, maar in tegenstelling tot bij Megabike vond ik het hier wel te doen om een degelijke ploeg op papier te krijgen. Mijn naam op deze site is Tomdebom.

Op Wielergames.be organiseert men meerdere pronostieken. Ik doe er nu mee aan Supercycling. Het seizoen is verdeeld in 4 periodes en voor elke periode selecteer je een ploeg van 20 renners. Alle wedstrijden uit een periode tellen mee, dus ook wedstrijden buiten de ProTour, wat het wel interessant maakt om wat meer aandacht aan te besteden. Er is ook hier wel een limiet via een puntensysteem, maar opnieuw nog wel te doen. (mijn ploeg: Tomdebom)

Dan zijn er nog enkele prono’s waar je per wedstrijd een ploeg moet opstellen. Een ervan is Wielerkenner.nl. Voor elke wedstrijd uit de ProTour kies je 15 renners. Voorlopig heb ik nog niets gekozen door de heisa rond Parijs-Nice. (mijn ploeg: Tomdebom)

Een laatste prono komt opnieuw van Wielergames.be, namelijk ProTourgame. Opnieuw kies je per wedstrijd van de ProTour enkele renners, maar bij deze prono varieert het aantal renners per wedstrijd, en ook het budget verandert. Voorlopig heb ik wederom nog niets gekozen. (mijn ploeg: Tomdebom)

Voor de Tour de France zijn er nog wat aparte pronostieken waar ik tegen dan nog wel wat over zal schrijven. Intussen veel succes aan iedereen die meedoet aan een van deze prono’s, en moge het een mooi wielerjaar worden, zonder dopingtoestanden, maar wel met strijd op het scherpst van de snee.


De zin en onzin van de ProTour

februari 2, 2007

De UCI wil Parijs-Nice van de kalender halen, omdat niet alle ProTourploegen mee mogen doen. Unibet werd niet uitgenodigd door de organisatoren (ASO, ook bekend van de Tour de France, Luik-Bastenaken-Luik, Parijs-Roubaix, …) en daar kan de UCI niet meer mee lachen.

De UCI eist dat alle 20 ProTourploegen verplicht starten in alle wedstrijden op de ProTourkalender. De organisatoren van de grote rondes daarentegen (Tour, Giro en Vuelta plus bijbehorende wedstrijden) willen dat het systeem wordt aangepast. Ze pleiten al sinds het ontstaan van de ProTour voor een divisie van 18 ploegen ipv 20, met de mogelijkheid om te degraderen of te promoveren. Dan kunnen de organisatoren zelf ook nog wildcards aanbieden, terwijl het deelnemersveld met 20 verplichte ploegen al zo goed als vol zit. Bovendien willen de organisatoren dat alle ProTourploegen startrecht hebben ipv startplicht, zodat er per koers wel enkele ploegen zijn die passen, zodat ze weer meer vrijheid hebben om kleinere ploegen een kans te geven.

Dat doorschuifsysteem lijkt me ook veel logischer. Nu kan de zwakste ProTourploeg zomaar 4 jaar teren op dat statuut (verplicht om fondse vast te leggen voor deelname aan de koersen gedurende 4 jaar), terwijl die anders na een slecht jaar vervangen zou zijn door de sterkste continentale ploeg. De ploegenranking (zowel ProTour, professioneel en continentaal circuit) spreekt voor zich. De punten die een renner verdient door een koers te winnen worden tegenwoordig ook gewoon niet toegeschreven aan renners van niet-ProTourploegen, dat zou ook mogen aangepast worden.

Het rankingsysteem staat op dit moment nog niet helemaal op punt. Vergelijk die van hierboven (de hypothetische rangschikking volgens het vroegere UCI-klassement) maar eens met de uiteindelijke ProTour-rangschikking. Een wereld van verschil op sommige vlakken. De laatste van de ProTour is de 16e volgens de vroegere puntentelling, maar wat het meeste opvalt is dat Quick-Step, de ploeg met het tweede hoogste aantal overwinningen, ineens van een 13e plaats (ProTour) naar een 2e plaats verschuift (UCI).

Ook op individueel vlak is er een serieus verschil. Valverde, Boonen en Bettini staan afgetekend vooraan bij het vroegere UCI-klassement, terwijl in de ProTour Valverde, Samuel Sanchez Gonzalez (5e bij UCI) en Schleck (16e bij UCI) de eerste drie zijn. Boonen en Bettini volgen daar pas op plaatsen 7 en 8. Akkoord dat er een verschil is tussen eendagswedstrijden of rondes winnen, maar dit is toch een vertekend beeld. De ronderenners hebben een serieus voetje voor, wat enigszins te verantwoorden valt, maar in de puntentelling van vandaag is de verhouding toch wat krom. In feite zou het gewoon beter zijn om naast een overkoepelend klassement een rondeklassement en een eendagsklassement te houden, zodat zowel de specialisten als de all-rounders een kans hebben om uit te blinken.

Het puntensysteem is dus verre van optimaal, en de UCI had gezegd dat tijdens de eerste jaren ProTour daar zou aan worden bijgesleuteld, maar tot op heden heb ik daar toch geen verandering in gezien, buiten het feit dat het WK eerst wel meetelde, maar sinds 2006 niet meer. Dat is nochtans wel een vrij grote wedstrijd, waar de sterkste renners aan meedoen (motto van de ProTour).

Nog iets over het landenklassement, dat zowel via ProTour als via het continentale circuit wordt berekend. Aan de hand van deze rangschikking wordt bepaald hoeveel renners per land mogen deelnemen aan het WK. Luxemburg kreeg één renner aan de start, Burkina Faso had er drie, simpelweg omdat Luxemburg in het continentale klassement (Europees landenklassement) relatief weinig punten scoort, terwijl Burkina Faso dat in Afrika blijkbaar wel behoorlijk doet. Maar leg mij dan eens uit welke Burkinezen (of Japanners, Argentijnen en Bulgaren) de Luxemburgse ProTourtoppers Kim Kirchen, en de broers Frank en Andy Schleck reeds klopten in een grote koers. Rare boel als je het mij vraagt.

Wat nu als de UCI besluit dat Parijs-Nice niet mag doorgaan (of gewoon geschrapt wordt uit de ProTourkalender, maar dus wel nog wordt gereden in het continentale circuit)?  De gevolgen liggenvoor de hand: ASO kan zich met de Tour en alle andere wedstrijden terugtrekken uit de ProTour, de andere organisatoren van grote rondes volgen uit solidariteit en de ProTour is in 1 klap zowat gehalveerd qua kalender, en dan nog wel de goede helft die weg is.

De UCI heeft in alle geval de steun van de ProTourploegen, die al hun geld betaald hebben voor 4 jaar, of toch al vastgelegd, en daar nu de vruchten van willen plukken. Als dan Parijs-Nice niet doorgaat zullen die ploegen daar nog mee kunnen leven, maar de Tour en alle andere grote wedstrijden, dat zie ik niet gebeuren. Als die uit de kalender gaan, is de ProTour ten dode opgeschreven, dus ik ben nu heel benieuwd naar de volgende zet van beide partijen.


De zaak Lefevere

januari 25, 2007

Het is weer zover. Ik heb me vorige week nog (onterecht) laten vangen door het bericht over Pereiro in Le Monde, nu is Het Laatste Nieuws er weer met beschuldigingen voor Patrick Lefevere, de ploegleider van Quick-Step. Deze keer zal ik dus iets voorzichtiger zijn met mijn oordeel (hoewel ik over Pereiro nog altijd mijn twijfels heb, wegens zijn betrokkenheid bij Phonak, de ploeg die uiteindelijk is opgedoekt door het teveel aan dopingtoestanden).

Tot nu toe is er veel verweten aan Lefevere en Van Mol, vooral dan door anonieme getuigenissen. De getuigenis van een kennis van Lefevere is al zo goed als zeker ongeloofwaardig, want hij vermeldt zaken die niet kloppen, zoals dat Lefevere in een centrum afgekickt heeft aan amfetamines. 50.000 euro voor wie het centrum vindt, waar zeker bewijzen van moeten te vinden zijn, zeker aangezien Lefevere toen nog bijlange niet zo belangrijk was in de wielerwereld als nu. Het feit dat de man twee maal in de gevangenis raakte door moordpogingen doet er ook geen goed aan.

De anonieme getuigen uit de wielerwereld willen nog kunnen verderleven zoals ze bezig zijn, in de koerswereld, maar willen wel de zaak aankaarten. Dat gaat natuurlijk niet. Tenzij ze echt willen getuigen, kan hun info niet worden gebruikt, want zo kan je niets bewijzen of ontkrachten. Dus daar valt ook niets mee aan te vangen tot nader order.

De anonieme getuige uit de ploeg zelf, heeft het fout over enkele gegevens die makkelijk te checken zijn, zoals het feit dat dokter Van Mol al jaren niet meegaat tijdens grote rondes.

De dopingcontroles zouden geen probleem zijn, want die worden simpelweg omgekocht. Natuurlijk, al die jaren zijn andere ploegen bezig met het maskeren van doping, of ervoor te zorgen dat men nog net binnen de limieten zit om niet gepakt te worden, terwijl ze gewoon een smak geld hadden moeten geven. Floyd Landis zal zich nu wel heel hard voor de kop slaan, want een klein percentage van zijn Tourpremie had er al voor kunnen zorgen dat zijn controle omzeild werd. Iedereen kan wel voor zich zien dat dit weinig realistisch is.

Al deze dingen zorgen ervoor dat er van de hele hoop beschuldigingen weinig overeind zal blijven wanneer het tot een rechtszaak komt, en als het aan Lefevere ligt zal de krant zwaar mogen dokken voor het besmeuren van zijn naam. Voorlopig denk ik ook dat Lefevere en de zijnen het zouden halen in die zaak, tenzij er nog echte, tastbare bewijzen op tafel komen, want het is inmiddels wel duidelijk dat Het Laatste Nieuws niet ineens met alles naar buiten is gekomen.

Tot zover de concrete feiten, zoals ik ze voorlopig heb gezien. Even nog een andere kijk op de zaken. Als communicatiewetenschapper kijk je toch anders naar zo’n dingen dan de meeste toeschouwers, zo zegt men toch. Uit de reacties op beschuldigingen kan je al veel afleiden vind ik.

Neem de zaak Museeuw toen hij werd geconfronteerd met het gesneden brood en de wespen, of het draaien aan de wasmachine die op 45 of zo stond. Aan zijn gedrag kon je direct zien dat er meer aan de hand was.
Hetzelfde met Landis die een uitvlucht zoekt in whisky en nog een resem mogelijke verklaringen. Het zomaar ineens verlaten van een criterium geeft ook al de indruk dat je wegloopt van iets.

Basso en Ullrich die zomaar vertrekken uit de Tour. Moest ik in hun plaats zijn en weten dat ik onschuldig ben, wees maar zeker dat ik een proces zou aanspannen (Lefevere-style) wegens bijna zeker inkomstenverlies, laat staan de schade aan je reputatie, die zeker bij Basso nog vlekkeloos was. Maar niets van dat. Zelfs geen DNA-staal dat hun vrijwel zeker had kunnen vrijspreken. Basso heeft inmiddels een ploeg en mag allicht nog niet starten in de Tour. Opnieuw, ik zou direct maatregelen beginnen treffen om dat startrecht af te dwingen, als ik recht in mijn schoenen zou staan.

De zaak De Clercq: “Ik schrijf een roman en daarom heb ik bijsluitsels van medicamenten,” komende van een crosser die niet meteen bekend stond om zijn literaire kunde.

Simoni: “Mijn tandarts verdooft mij met pure cocaïne.”

Ullrich: “Ik pakte een pilletje zonder te weten wat het was.” Als wielrenner moet je al opletten dat je geen kop koffie te veel drinkt, of een iets te zware hoestsiroop, maar een pilletje zal dan wel geen kwaad kunnen.

Hamilton, Armstrong en Landis beschuldigen allen het laboratorium dat niet correct te werk zou gegaan zijn, in plaats van te proberen weerleggen dat ze positief geplast hebben. Procedurefouten worden toch nog genoeg gemaakt, dus vrijgesproken raken ze wel, maar hun geloofwaardigheid zijn ze wel kwijt wat mij betreft. Dat Hamilton dan wel zijn tijdritzege in de Vuelta kwijtspeelt maar nog altijd Olympisch kampioen is in die discipline is gewoon te belachelijk voor woorden.

Langs de andere kant heb je dan Rutger Beke die direct in alle media zijn onschuld wil uitschreeuwen, en alles wil doen om dat te bewijzen. Die zal wel meer dan zijn DNA ter beschikking hebben gesteld om vrijgesproken te worden. Ik heb hem ook niet zien vertrekken uit Hawaii toen hij het nieuws vernam. Hij deed net het omgekeerde: proberen te winnen en dan bewijzen dat hij onschuldig is zodat die zege van hem zou blijven.

Ook Eddy Merckx in de Giro toen hij lag te schreien op zijn bed vind ik een reactie die er op wijst dat hij van niets wist. Over die uitsluiting ben ik wel overtuigd dat hij geflikt was. Verder in zijn carrière zijn er andere momenten geweest waar dat anders was, maar in dat geval niet.

In het geval Lefevere vind ik de reacties tot nu toe in zijn voordeel spreken. Direct 50.000 euro voor wie kan zeggen waar hij zogezegd afgekickt heeft aan amfetamines. Een proces tegen Het Laatste Nieuws. Zelf niet bij de pakken blijven zitten en schuilen, maar bewijzen liggen verzamelen tegen de beschuldigingen, om dan zelf met een echt dossier naar buiten te komen. Dit zijn zaken die een echte onschuldige ook wel zou doen denk ik.

Een kanttekening: dit wil uiteraard niet zeggen dat een intelligent mens deze dingen ook niet zou doen als hij terecht in nauwe schoentjes verzeild raakt, maar in het verleden kon je doorgaans wel zien of men gewoon een uitweg zocht of niet, en voorlopig ben ik daar nog helemaal niet van overtuigd en blijf ik wachten op verdere bewijzen, van beide kanten.

Het Laatste Nieuws lijkt trouwens ook wel zeker van zijn stuk, maar heeft toch al enkele dingen vermeld die men heeft kunnen weerleggen, wat toch tegen hun pleit. Men zal snel besluiten dat het hele verhaal niet klopt, wanneer er simpele zaken foutief blijken. Maar ze zijn nog niet klaar lijkt me, dus het is nog afwachten.


Wie van de drie?

januari 18, 2007

Het is weer van dat. Oscar Pereiro, zat tijdens de Tour de France aan de drugs, druugs, druuuuugs. Doping dus eigenlijk. Na ‘winnaar’ Landis dus ook de tweede uit het klassement betrapt. Het is nog wel niet helemaal duidelijk of hij zijn positieve plas kan uitleggen. Het gaat om een middel tegen astma (waar zowat elke wielerprof mee te kampen heeft, dat die mannen überhaupt nog een col opraken in de mist verbaast me telkens weer) en hij zou een attest hebben, maar voorlopig is dat niet zeker.

Als nu Landis en Pereiro allebei worden geschrapt wordt de derde in het eindklassement alsnog eindwinnaar, in dit geval Andreas Klöden. Ik ben alvast benieuwd wie het uiteindelijk gaat worden. Ze maken het in elk geval heel spannend.

Als ze nu nog bezwarende feiten over Klöden opduikelen, wordt misschien Carlos Sastre nog de winnaar, de man die elk van de grote rondes op hoog niveau heeft uitgereden in 2006, ik durf wedden dat die geen astmapatiënt is. Maar dat ze eerst maar eens beginnen met Landis te schrappen, want die zijn zaak is intussen zo helder als een bende kristal met heel zware spots op gericht.

Er zijn blijkbaar nog 6 renners positief getest die geen of een twijfelachtig attest hadden. Waarom komen ze daar nu pas mee naar buiten? Voor je het weet nemen ze Merckx zijn overwinningen nog af omdat die ooit eens een zware hoest had en hij met zijn attest voor hoestsiroop zijn neus had gesnuit wegens gebrek aan andere vodden.

Wordt allicht nog vervolgd

Update: intussen is het attest aangekomen, en lijkt er al niets meer aan de hand. Dat komt ervan natuurlijk, als je een artikel uit Le Monde serieus neemt. Ik zal me in het vervolg iets minder snel laten vangen.