Tommie’s tv-tips: Scarface

maart 17, 2007

Woensdag 21 maart is niet alleen het begin van de lente en de verjaardag van mijn makker genaamd Free, het is ook de dag waarop u allen het meesterwerk Scarface kan aanschouwen op Canvas. U moest al klaarzitten voor de tv, of toch op zijn minst de boel programmeren om te bewaren voor minder interessante avonden.

De film, geregisseerd door Brain De Palma, en gebaseerd op een scenario van Oliver Stone, komt uit het topjaar 1983, en wordt gedragen door een schitterende Al Pacino. Need I say more? Allicht wel, dus zal ik even kort het verhaal vertellen.

Tony Montana (bemerk de gelijkenis met mijn alter ego op deze blog), gespeeld door Pacino, werkt zich als Cubaans vluchteling op in de drugswereld van Miami met alle gevolgen vandien, wat een mooie blik geeft op dat wereldje in de jaren ’80. De film wordt doorgaans beschreven als heel gewelddadig, en er wordt nogal wat afgevloekt, maar ik zou dat eerder omschrijven als een pluspunt. Omgekeerd zou vrij onrealistisch zijn, zeg nu zelf. Met de jaren is deze film constant populairder geworden, dus als u hem nog niet gezien hebt, is uw kans eindelijk gekomen. Zeg niet dat ik u niet gewaarschuwd heb.


Goe bezig manne

januari 17, 2007

De grote mannen van VRT zijn wreed goe bezig (can you feel the sarcasm burning?). Ze hebben onlangs beslist dat Willy’s en Marjetten vroegtijdig moest worden opgedoekt. Slechts 10 i.p.v. 13 geplande afleveringen. De redenen lagen voor de hand: het programma was te controversieel en trok te weinig kijkers aan. Dan hadden ze het beter op Canvas gezet natuurlijk (zoals In de Gloria oorspronkelijk). Iedereen die een stukje van Neveneffecten gezien had, wist wel wat kon worden verwacht, en mainstream televisie behoorde niet echt tot de mogelijkheden.

Oke, geen Willy’s en Marjetten meer op tv. Ik kan daar wel mee leven. Maar als ik hoor wat er vanaf nu op zondag in prime time komt, krullen mijn tenen toch spontaan omhoog. Debby en Nancy met een of ander talkshowke gaan het gat opvullen (wie hier een flauwe woordspeling voelt opkomen, behoort allicht wel tot hun doelpubliek). Het gala van de piepstemmen is ten eerste al niet origineel, want dat deden ze al op VTM (en blijkbaar hebben ze intussen ook al een oud koppel zitten nabootsen), en ten tweede gewoonweg niet grappig. Het zal wel een breder publiek aanboren dan Willy’s en Marjetten, maar dat zou een realityshow met sociaal gestoorden ook wel doen.

Daar zou ik zelfs nog naar kijken. Een wacko die het nut van zeep niet inziet samenhokken met iemand met smetvrees lijkt me qua sociologisch experiment enorm interessant. Voeg daar nog een weirdo bij die niet graag onder de mensen komt met een klepper van een attention whore, en bingo! Een psychopaat genre Hannibal Lecter of Patrick Bateman kan uiteraard ook geen kwaad. Ik herken een gouden format  wanneer ik er eentje zie. Maar ik dwaal af.

De grote mannen zijn dus goed bezig. Gelukkig zijn er nog de goeie ouwe kijkcijferbommen die het blijven doen, en nee, ik heb het hier niet over F.C. De Kampioenen. Wat ik wel bedoel:

  • Het Eiland
  • In De Gloria
  • De Slimste Mens Ter Wereld
  • De Pappenheimers

Dat zal het zowat zijn. U merkt het, stuk voor stuk programma’s die ofwel worden heruitgezonden, ofwel aan een nieuwe reeks toe zijn. Het wordt dus stilaan tijd dat ze eens iets echt nieuws gaan programmeren, want voor je het weet zijn al je formats volledig uitgemelkt, en een VTM, dat hebben we al natuurlijk.


Filmtip: Almost Famous

januari 12, 2007

Vorige week heb ik hem al eens vermeld, en vanavond is hij blijkbaar te zien op tv. Allen kijken dus! Hij begint om 23u20, op Canvas, dus geen irritante reclame tussendoor, en de volledige aftiteling, zodat je kan zien welke songs zoal gebruikt werden in de film, moest je ze niet herkend hebben.  Check vooral de Tiny Dancer-scène.


A lifetime in movies

januari 4, 2007

Voor wie het wat kan schelen, een lijstje van mijn favoriete films per jaar in mijn nog prille leven. Noem het gerust een verzameling tips om de gaten in uw cultuur op te vullen.

1983: Scarface
Nog maar net geboren en al prijs. De eerste film uit het lijstje is meteen mijn meest favoriete film ever, getuige mijn alter ego op deze blog, dat losjes gebaseerd is op Tony Montana, die nog net dat ietsje cooler is/was, en wiens scar fotogenieker is geplaatst dan de mijne. Al Pacino, die Scarface speelt, draagt de hele film, zoals we dat van hem gewend zijn.

1984: This is Spinal Tap
Een mockumentary over een fictieve rockgroep. Zo over the top dat het grappig wordt. Een must voor muziekfans en vooral muzikanten, voor wie de vele beschamende situaties heel herkenbaar zullen voorkomen. Gevuld met dikke schijven zoals Big Bottoms, Big Bottoms (My Baby’s Got ‘Em).

1985: The Breakfast Club
Cultfilm over een bende tieners die samen in strafstudie zitten. Vooral bekend van de hit Don’t you (Forget About Me) door Simple Minds, dat trouwens niet door hen werd geschreven, maar enkel vertolkt voor deze film. ’t Is maar dat u het weet.

1986: Platoon
Een van de schokkendste films over de oorlog in Vietnam ooit. Een jonge soldaat is getuige van de waanzin, die niet enkel zorgt voor het uitmoorden van vijanden, maar ook onschuldige dorpelingen en medestanders.

1987: Full Metal Jacket
Opnieuw een ontnuchterende film over Vietnam, waarvan vooral het eerste deel me bijblijft, met name de clash tussen de drill-instructeur en Pyle.

1988: Die Hard
Yippee-ki-yay, motherfucker! John McClane (Bruce Willis) uit Die Hard blijft toch wel een van de coolste personages aller tijden. Met een kater zich weren tegen een overweldigende meerderheid, en intussen toch droog oneliners blijven uitkramen, je moet het toch maar doen.

1989: Do The Right Thing
Een hete zomerdag in New York loopt steeds meer uit de hand, wat eerst zorgt voor grappige situaties, maar later volledig ontaardt. Ik zag hem tijdens mijn studies voor het vak Audiovisuele Communicatie, dus die jaartjes Leuven hebben direct al hun nut bewezen.

1990: Goodfellas
1990 was het jaar van de maffiafilms, want naast deze kwam ook Godfather Part III uit. Toch maar gekozen voor Goodfellas omdat The Godfather in zijn geheel moet worden bekeken. Daarbij is Goodfellas op zich natuurlijk ook een geweldige film over de opkomst en neergang van een maffiafamilie. Quote: “You’re a funny guy, Tommy.” Zegt genoeg, me dunkt.

1991: Cape Fear
Remake van de klassieker uit 1962 die ik met enkele vrienden heb besproken voor het vak Audiovisuele Communicatie. Omdat ik in 1962 er nog niet bij was, en omdat deze versie met Robert De Niro ook een vrij angstaanjagende Max Cady heeft, verdient deze film een plaats in mijn lijstje.

1992: Reservoir Dogs
Nog een van mijn all time favourites. De absolute topper van Quentin Tarantino (mijn mening, ik weet dat anderen Pulp Fiction hoger inschatten). Must see moment: de folterscène op de tonen van Stuck In The Middle With You van Steelers Wheel, niet voor niets één van mijn favoriete songs aller tijden.

1993: In The Name Of The Father
Een groep jongeren wordt valselijk beschuldigd van een bomaanslag en jarenlang opgesloten, samen met de vader van een van hen. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat een mens doet afvragen hoeveel mensen niet onterecht vastzitten, terwijl de echte daders vrij rondlopen (zie ook The Shawshank Redemption).

1994: The Shawshank Redemption
Zowat de beste gevangenisfilm die ik al heb gezien. Over iemand die onterecht in de gevangenis komt, volledig wordt afgebroken, maar voor zichzelf toch nog een zekere vrijheid weet te creeëren. Die zorgzaam opgebouwde vrijheid wordt hem weer afgenomen als er kan worden bewezen dat hij valselijk werd opgesloten.

1995: Heat
1995 krijgt 2 topfilms, omdat ik niet kan kiezen en ze beide te goed zijn om er niet in te staan. De eerste is Heat, dat alleen al door het samenspel van Al Pacino en Robert De Niro zijn plaats verdient. De confrontaties tussen hen blijven geweldig, en ook de andere acteurs zijn allemaal toppers.

1995: The Usual Suspects
Wie is Keyser Sose? Als je het antwoord op deze vraag niet weet, dan raad ik je aan om stante pede deze film te bekijken en zelf proberen te raden wie het is. Je hebt hiervoor anderhalf uur de tijd, aan het eind van de film wordt alles wel duidelijk. Een van de betere plot twists ooit, die je meteen zin geeft om de film opnieuw te bekijken, om te kijken waar je de hints gemist hebt. Met een schitterende cast.

1996: Trainspotting
Nog een schokkende film over een groepje Britse vrienden. Rode draad in het verhaal is het druggebruik van Renton. De meest memorabele scène is die waarin hij afkickt en in zijn bed verschrikkelijk begint te hallucineren. Gebaseerd op een boek van Irvine Welsh, van wie ik intussen ook ‘Lijm’ kan aanbevelen, dat even terzijde.

1997: Donnie Brasco
Over een undercover agent die infiltreert in een maffiafamilie, met alle gevolgen vandien. Sowieso al aan te bevelen omdat het met Al Pacino en Johnny Depp mijn twee favoriete acteurs bevat.

1998: The Big Lebowski
Gestoorde film van de Coen brothers Ethan en Joel, over wie ik en enkele studiegenoten een DVD hebben gemaakt tijdens het jaar e-communicatie. The Dude en kompaan Walter geraken verzeild in een nogal rare situatie wanneer The Dude wordt overvallen en men zijn tapijt onderzeikt. Geniale invalshoek! Quote: “Fuck it Dude, let’s go bowling!”

1999: American Beauty
Over het laatste levensjaar van een man in een midlifecrisis. Kevin Spacey begint terug te trainen, rookt weer marihuana, neemt ontslag van zijn job na eerst een jaar salaris af te hebben geperst en neemt een prutsjob in een hamburgerzaak. Terwijl hij terug gelukkig wordt in zijn leven gebeuren er allerlei zaken rondom hem, die ervoor zorgen dat zijn leven erop zit. Voor wie even wil inzien dat het constant streven naar succes en de top je er niet van mag weerhouden om ook gewoon te leven.

2000: Almost Famous
2000 was blijkbaar een topjaar, want ik kan niet kiezen tussen maar liefst 3 films van toen. De eerste is Almost Famous, over een tiener die rockjournalist wil worden, en mee op tournee gaat met een band om een coverstory te schrijven. Mede dankzij de schitterende soundtrack een van mijn favorieten.

2000: High Fidelity
Nog een film over de muziekwereld. Rob is de eigenaar van een platenwinkel en weet niet waarom hij zich aan geen enkele vrouw kan binden. Via top-5 lijstjes van muziek, vrouwen en situaties gaat hij op zoek naar de antwoorden op al zijn vragen, en vervult hij zijn droom om iets bij te brengen aan de muziekwereld.

2000: Oh Brother Where Art Thou
De laatste van 2000 is wederom een nogal geschifte film van de Coen brothers. Oh Brother is losjes gebaseerd op Odysseus, waarin George Clooney met twee gezellen op zoek gaat naar een schat. Ze beleven avonturen, komen oog in oog met de duivel, de KKK, sirenen en meer van dat soort figuren, en maken een van de betere countryhits als The Soggy Bottom Boys. Toen we in het laatste jaar humaniora hiernaar gingen kijken waren ik en enkele vrienden blijkbaar enkele vann de weinigen die deze film konden appreciëren, maar ik geef de anderen nog altijd ongelijk.

2001: A Beautiful Mind
Biopic over John Nash, de man die met zijn Nashtheorie uiteindelijk de Nobelprijs toegereikt kreeg. Maar voor dat gebeurde moest de man zijn schizofrenie weten te overwinnen, wat blijkbaar makkelijker gezegd is dan gedaan. Zijn strijd met de ziekte is meer dan de moeite waard om te zien.

2002: Insomnia
Al Pacino speelt een agent die een moordenaar opspoort, en daarbij ‘per ongeluk’ zijn collega neerschiet in de mist. Zijn collega zou immers opgeroepen worden om zich te verantwoorden over een zaak, en kon daarbij weleens zijn mond voorbijpraten. De moordenaar zag alles gebeuren en speelt een kat-en-muisspel met Pacino. Dit alles gebeurt in Alaska, waar de zon niet ondergaat, zodat de twee protagonisten te kampen hebben met slapeloosheid, wat het er allemaal niet makkelijker op maakt.

2003: Lost In Translation
Bill Murray en Scarlett Johansson zitten beide verweesd op hotel in Tokyo. Mede door slapeloosheid (again) leren ze mekaar kennen in de voor hen vreemde stad in Japan. Prachtige film, daar moeten niet meer woorden aan vuil worden gemaakt.

2004: Finding Neverland
Fictief verhaal over het ontstaan van een theaterversie van Peter Pan. J.M. Barrie, de schrijver, leert een weduwe met vier kinderen kennen en geraakt aan hen gehecht. In een tijd wanneer er voor kinderen geen theater werd geschreven, creëert Barrie de wereld van Neverland en Peter Pan. Met glansrollen voor Johhny Depp en Kate Winslet.

2005: Walk The Line
Biopic over Johnny Cash van zijn jeugd tot zijn legendarische gevangenisalbums. Joaquin Phoenix en Reese Witherspoon zetten een voortreffelijke Cash en June Carter neer en zingen en spelen alles zelf. Enige minpunt van de film is dat we niets zien over de oudere Johnny Cash, die op het eind van zijn leven nog enkele van zijn beste platen maakte.

2006: Lucky Number Slevin
Weinig films uit 2006 gezien, zodat ik voorlopig het houd op deze, ook al had ik al na enkele minuten door wat er op het einde ging duidelijk worden gemaakt. Dat krijg je natuurlijk als je te veel naar films als The Usual Suspects, The Sixth Sense en Unbreakable kijkt. Desalniettemin toch een meer dan degelijke film, maar zoals gewoonlijk zal ik mijn echte favoriet van dit jaar pas later ontdekken. Ik gok bijvoorbeeld al dat ik The Departed beter ga vinden, als ik die onder ogen krijg. En ook de nieuwe Rocky Balboa komt nog net uit 2006.

P.S.: Dit lijstje werd gemaakt met de hulp van Wikipedia en IMDb.


Jack Russell with an attitude

januari 4, 2007

Via Stew heb ik een link gevonden waar ik graag iedereen even op wil wijzen. Het betreft hier een filmpje uit het VT4-programma De Hondenfluisteraar. Ik had het al eerder gezien, en gisteren was de bewuste aflevering terug op tv, en heb ik me weer zitten ergeren aan het koppel dat hun hond niet onder controle krijgt.

Sloeber, de hond waarvan sprake, is de baas in huis en wordt constant vertroeteld door Adrienne. Als reactie zeikt Sloeber alles onder waar ze bij staat. Haar man, op wiens naam ik niet kan komen wegens een totaal gebrek aan ruggegraat en presence, laat het allemaal gebeuren en draagt zonder protesteren de gevolgen.

Als de hond op hem gromt wanneer de ‘bazin’ naar het toilet gaat, de vent alleen achterlatend met Sloeber? Geen probleem, dan pakt de bazin gewoon een emmer en doet haar behoefte ter plekke daarin, zodat ze de hond niet alleen hoeft te laten met herr übersloef. Sloeber bijt de vent voor de camera, en dan nog zou Adrienne hem nooit wegdoen. De sukkel protesteert nog niet eens.

Iemand zou die vent eigenlijk de Nobelprijs voor Vrede moeten geven, want moest dat mijn vrouw zijn, ze had allang een djoef op haar muil gehad, om even een populaire tv-serie te paraphraseren. Maar dat is natuurlijk geen oplossing. Er was even sprake van de hond te laten inslapen, wat ook al geen oplossing is. Dan neemt het dom wijf gewoon terug een hond en ontstaat het probleem helemaal opnieuw.

Het blijkt dus toch maar weer, het is niet de hond die moet worden opgevoed, het is het ‘baasje’ dat eens een lesje moet leren. Ook bij mij thuis is dat het geval, maar het enige wat onze Ruby voorlopig nog misdoet is blaffen op auto’s en mensen die daar inkruipen en uitkomen. Dat valt dan nog wel mee.


De mediawatcher

januari 4, 2007

Aan elk ne goeiedag, ik heb voor u zitten mediawatchen en ik heb weer iets opgemerkt. Het valt me telkens weer op dat het nieuws op VTM van 7u helemaal niet om 7u begint. Neenee, het begint altijd rond 6u 59m en 30s. Altijd zowat een halve minuut te vroeg dus. Je moet er maar eens op letten.

Nu zal men zeggen: jamaar, misschien staat uw horloge wel een halve minuut verkeerd. Mis! Ik gebruik helemaal geen horloge. Ik gebruik mijn GSM om te checken hoe laat het is, en die staat sinds jaar en dag gelijkgesteld met de klokken van de NMBS. Ik neem aan dat die correct lopen.

En ik weet trouwens vrij zeker dat het nieuws een halve minuut te vroeg begint omdat dit makkelijk te volgen valt op de teletekst van VTM. Doe zelf gerust de test. Ik vind deze praktijk toch op zijn minst storend.

Waarschijnlijk doen ze het om toch maar als eerste te zijn met hun nieuws, zodat mensen die echt iets willen weten en al zenuwachtig heen en weer aan het zappen zijn bij hen blijven hangen, omdat ze net ietsje sneller eraan beginnen.

Ik vraag me dan al eens af of het misschien een verschil in marktaandeel zou geven als VTM wel gelijk met VRT zou starten of omgekeerd. Ik bied dus de VRT bij deze mijn diensten aan, die voorlopig enkel bestaan uit het vooruitschuiven van hun journaal met welgeteld 1 minuut. Hiervoor wens ik natuurlijk rijkelijk beloond te worden in vaste loondienst.

Ik zou dus een oproep willen doen aan de hoge bonzen ginder in Vilvoorde om hier zo snel iets aan te doen. En terwijl ze bezig zijn kunnen ze ineens ook ervoor zorgen dat Expeditie Robinson ook op het juiste moment begint, want ook bij dat programma is me het snelle (lees: te vroege) aanvangsuur opgevallen, al ben ik hiervan nog niet 100% zeker. In ieder geval moeten ze hun publiek niet verwarren door af en toe een programma een kwartier te laat te beginnen, en dan eentje op tijd of zelfs te vroeg.